Waarde bepalen?

“Ik wil graag het bedrijf overdragen aan mijn zoon. Kunt u eens langskomen om te kijken hoe ik dit het beste kan doen?! Vooral fiscaal zal er wel het nodige te doen zijn. Maar ook de waarde moeten we nog bepalen. Natuurlijk hoop ik het voor een aanvaardbare -maar niet te hoge- prijs te kunnen overdragen aan mijn zoon!”

Deze vraag krijg ik regelmatig. Het zijn vaak langdurige trajecten. Er is aan een overname meestal veel voorafgegaan. Veel zaken moeten geregeld worden. Het is een proces van wikken en wegen maar vooral veel zaken met elkaar doorspreken. Leuke dingen en minder prettige omstandigheden en situaties. Het leven is niet altijd rozengeur en maneschijn. Over het algemeen wil de vader graag zijn opvolger uittesten. Is hij de goede keus? Of moet het mijn dochter worden of andere jongere  zoon? In dit geval klonk de vader echter zeer stellig. “Mijn zoon gaat het overnemen!” Op een sombere herfstdag reed ik dus het even sombere industrieterrein op. Als enige dissonant in dit trieste decor viel mij de twee automobielen op uit de hogere prijsklasse. De zilvergrijze was weliswaar iets groter en luxer dan de donkergrijze maar ze mochten er beiden zijn. Vader en zoon!

Ik werd hartelijk ontvangen door een grijzende dame die mij deed denken aan mijn helaas kortgeleden overleden tante. Onwillekeurig dacht ik aan haar heerlijke appeltaart met amandelspijs die altijd werd gedecoreerd door een flinke toef handgeklopte slagroom. “Verser dan vers, mijn jongen!” Mijn dromerij werd onderbroken door een vriendelijk:  “Zal ik uw jas aannemen?” “Lekker”, was mijn ondoordachte reactie. Ik werd een mooi kantoor binnengebracht waar senior achter een eikenhouten bureau zetelde. Een echte directeur. Donkerblauwe krijtstreep, wit hemd en een zijden das. Het kostuum leek twee maten te groot. “Zeg maar Sjaak, hoor, aangenaam!” “Dat is goed Sjaak, ik ben Hans!” Ondanks het algemene rookverbod meende ik de milde geur van een corona te herkennen. De man keek mij ondeugend aan alsof hij mijn gedachten kon raden. Twee generatiegenoten die de goede dingen van het leven niet aan zich voorbij lieten gaan!

Daar kwam de zoon ook binnen. Een jonge kerel die scheen weggelopen te zijn uit een populaire soapserie. “Ik ben Jacques, hallo!” Bruine tint, krullende haren en een sportieve outfit. Een schril contrast met zijn vader. “Waar kan ik de handtekening zetten?”, grapte hij. Ik dacht na over een gepaste openingszin. De vader was mij voor. “Laten we gaan zitten”. De grijze dame verscheen in de deuropening. “Koffie?” Voordat ik antwoord kon geven antwoordde senior: “Ja graag!” En weg was de dame. “Edith”, riep de ‘oude’ directeur, “Mijn vrouw heeft appeltaart gebakken, doe voor ons allemaal een stukje!”. Toen ik dacht weg te dromen naar herinneringen uit het verleden werd ik opgeschrikt door de zoon. “Nee, ik niet, veel te vet en ontzettend zoet!” Ik voelde een teleurstelling opkomen. Keek senior altijd zo zuur? De appeltaart was gevuld met amandelspijs. “Een specialiteit van mijn vrouw”, vertelde de vader, terwijl hij genoot van zijn cappuccino. De zoon hield het bij een espresso!

Was het echt al helemaal in ‘kannen en kruiken’? Ging het alleen nog maar om een fiscale waardering? Waren vader en zoon verder helemaal op één lijn met elkaar? Gaandeweg het gesprek bleek dit niet het geval te zijn. “Mijn vrouw gaf mij de appeltaart mee om deze dag te vieren, maar is er iets te vieren?” Ah, een pitje uit het klokhuis schoot in mijn verkeerde keelgat. “Hoe bedoelt U?” Senior gaf aan dat er nog wel wat ‘open’ eindjes waren.”Sommige zaken moesten we nog maar eens goed in kaart brengen.! Ik wil gewoon een aantal dingen goed op papier hebben!” Zoonlief bromde: “Kom op Pa, beginnen we nu weer met allerlei geneuzel!?” Geneuzel? Het bleek er het afgelopen weekend thuis nogal heftig aan toe te zijn gegaan. Moeder had -zoals moeders altijd doen- de boel proberen te temperen. “Hete hoofden, koude harten”, had zij vertwijfeld uitgeroepen. Vader hield vol. “Het is ook in jouw belang, jongen, dat we dingen goed met elkaar afspreken!”

De zoon begon zijn geduld te verliezen. “Ik moet straks gaan lunchen met een relatie. Ik hoor wel wat er verder uitkomt!” Zonder zijn vader écht gedag te zeggen, verdween hij. De vader keek mij vertwijfeld aan. “Dat bedoel ik nu precies. Als het moeilijk wordt, is hij verdwenen. Ik maak mij zorgen, Hans!” Tja, daar kon ik me iets bij voorspellen. “Zullen we als ‘troost’ maar een sigaartje nemen?” Ik keek hem vol begrip -en een beetje met medelijden- aan. “Er is nog veel te doen, heb jij een idee hoe we dit moeten aanpakken?” , hoorde ik Sjaak vragen. Om mijn gedachten te ordenen en benen te strekken liep ik naar het raam. Ik zag nog net een grijze bolide de poort uitrijden. De zilvergrijze welteverstaan!

hans@valeuraccountants.nl

Reageer

Je kan deze tags gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Terug

© Hans Klaasse.